شرح بیماری
آبسه
مغزي يا اپيدورال تجمع چرك ناشي از يك عفونت باكتريال در مغز يا
خارجيترين لايه از سه لايه غشايي كه مغز و نخاع را ميپوشانند.
علايم شايع
- علايم زير به تدريج در عرض چند ساعت ظاهر ميشوند. اين علايم شبيه علايم تومور يا سكته مغزي هستند:
- درد در پشت و كمر، در صورتي كه عفونت در غشاي پوشاننده نخاع باشد .
- سردرد
- تهوع و استفراغ
- ضعف، بيحسي يا فلج در يك طرف بدن
- راه رفتن نامنظم
- تشنج
- تب
- منگي ، گيجي ، يا حالت هذياني
- مشكل در صحبت كردن
علل
-
منشأ اوليه عفونت باكتريايي كه موجب بروز آبسه مغزي يا اپيدورال
ميشود را اغلب نميتوان پيدا كرد. اما سه منشأ زير شايعترين هستند:
- عفونتي كه از جمجمه به درون گسترش مييابد، مثلاً استئوميليت (عفونت استخوان و مغز استخوان)، ماستوئيديت (عفونت زايده ماستوئيد در پشت گوش)، يا سينوزيت (عفونت سينوسها)
- عفونتي كه به دنبال شكستگي جمجمه آغاز و گسترش مييابد.
- عفونتي كه از ساير بخشهاي بدن كه دچار عفونت شدند، مثلاً ريهها، پوست، يا دريچههاي قلب، از راه خون گسترش مييابد
عوامل افزايش دهنده خطر
- صدمه به سر
- وجود يك بيماري كه مقاومت بدن را كاهش داده باشد، به خصوص ديابت
- بروز اخير يك عفونت، به خصوص در اطراف بيني، چشمها و صورت
- بيماري كه دستگاه ايمنياش به علت بيماري (مثلاً ايدز) يا داروها سركوب شده است.
- تزريق وريدي مواد مخدر
پيشگيري
-
در صورت بروز هر گونه عفونت در بدن به پزشك مراجعه كنيد، به خصوص
اگر عفونت در اطراف بيني يا صورت باشد (مثلاً عفونت گوش يا آبسه
دندان). با مراجعه زود هنگام ميتوان از گسترش عفونت جلوگيري كرد.
- در هر گونه فعاليتي كه خطر صدمه به سر وجود دارد، از كلاه ايمني و ساير وسايل حفاظتي استفاده نماييد.
عواقب مورد انتظار
با تشخيص و درمان زودهنگام معمولاً خوب ميشود.
عوارض احتمالي
- بروز حملات تشنج، اغماء و مرگ، در صورتي كه درمان انجام نشود.
- آسيب دايمي به مغز
درمان
اصول كلي
-
آزمايشات تشخيصي ممكن است شامل موارد زير باشند: آزمايش خون،
آزمايش مايع نخاع، نوار مغز، سيتياسكن، عكسبرداري از جمجمه
- نياز به مراقبت ويژه وجود دارد.
- درمان طبي يا جراحي بستگي به محل آبسه دارد. معمولاً احتياج به دادن آنتيبيوتيك و نيز جراحي براي تخليه آبسه است. ساير درمانهايي كه ممكن است لازم شوند عبارتند از مايعات داخل وريدي و تهويه مكانيكي
داروها
- آنتيبيوتيك براي 6-4 هفته جهت مبارزه با عفونت
- داروهاي ضد تشنج براي پيشگيري از بروز حملات تشنجي
- كورتيكواستروييدها براي كاهش تورم مغزي پس از عمل جراحي
فعاليت
هنگامي
كه در بيمارستان هستيد نياز به استراحت در تخت داريد. پس از طي
دوران نقاهت 3-2 هفتهاي، به هر اندازه كه قدرت بدني و احساس خوب
بودن به شما اجازه ميدهد، فعاليت داشته باشيد.
رژيم غذايي
-
به هنگام بستري در بيمارستان، امكان دارد تزريق مايعات داخل
وريدي ضروري باشد. پس از درمان، يك رژيم عادي و متعادل داشته
باشيد.
- در اين شرايط به پزشك خود مراجعه نماييد:
- اگر شما يا يكي از اعضاي خانواده تان يكي از علايم آبسه مغزي يا اپيدورال را داريد.
- اگر تب به 3/38 درجه سانتيگراد يا بيشتر افزايش يابد.
- اگر دچارعلايم جديد و غيرقابل كنترل شده ايد. داروهاي مورد استفاده در درمان ممكن است عوارض جانبي به همراه داشته باشند.
به مروز زمان که سن بالا می رود، حافظه نیز قابلیتهای خود را از دست می
دهد. اما با انجام فعالیت های ذهنی و استفاده از یک الگوی زندگی مناسب می
توان ذهن را سالم و فعال نگه داشت و از رکود آن جلوگیری کرد.
کاهش میزان کارایی حافظه بر اثر افزایش سن بیشتر بر حافظه کوتاه مدت اثر دارد تا حافظه بلند مدت. برای مثال ممکن است اسامی اشخاصی را که به تازگی ملاقات کرده اید، فراموش کنید یا اگر برای خرید به فروشگاه مراجعه می کنید، اقلام مورد نیازتان را فراموش کنید، اما بطور دقیق وقایع اتفاق افتاده در هفته های قبل یا سالهای قبل را به یاد می آورید.
خوشبختانه روش هایی برای مبارزه با فراموشی ایجاد شده در اثر کهولت سن، وجود دارد. ترکیبی از تحریک های ذهنی منظم و توجه به سلامت جسمی می تواند به ، هوشیار نگه داشتن ذهن در زمان افزایش سن کمک کند.
راههایی برای هوشیار نگه داشتن ذهن
در اینجا به چند روش برای مبارزه با فراموشی اشاره می شود:
- ذهن خود را فعال نگه دارید: به چالش کشیدن مغز به کمک فعالیت های ذهنی باعث تحریک سلولهای مغز و هوشیار نگه داشتن ذهن می شود . خواندن، نوشتن، فراگیری مهارتهای جدید و یا بازآموزی مهارتهایی که قبلاً داشته اید، از جمله فعالیت هایی هستند که انجام آنها توصیه می شود. همچنین می توانید برای فعال نگه داشتن مغز، از حل مسائل پیچیده، بازیهای فکری و معماها استفاده کنید. انجام اینگونه فعالیت ها باید بخشی از زندگی روزمره شما باشند.
- استرس را از خود دور کنید: استرسهای طولانی بیش از چند هفته، با تغییر وضعیت تعادل شیمیایی مغز و آسیب رساندن به هیپوکامپوس( جایی که مغز خاطرات جدید خود را ذخیره می کند) ، باعث از بین رفتن حافظه می شود.
- فعالیتهای اجتماعی خود را ادامه دهید: ارتباط با سایر مردم ، باعث بهبود عملکرد ذهنی فرد می شود، تعامل با اجتماع باعث تحریک فکر شده و منجر به عملکرد بهتر حافظه می شود. ارتباط با دوستان و حمایت آنها در زندگی باعث کاهش استرس می شود. تحقیقات نشان می دهد" تنهایی" احتمال از دست دادن حافظه و فراموشی و حتی دیوانگی را زیاد می کند.
- ورزش: فعالیت های ورزشی می توانند جریان خون بیشتری را به مغز برساند و این امر باعث تغذیه بهتر سلولهای مغز با اکسیژن و مواد مغذی سالم تر و تازه تر می شود.
- سیگار نکشید و بیش از حد مشروبات الکلی مصرف نکنید: افراد سیگاری ، در آزمون های مهارت های ذهنی نمره کمتری، بدست می آورند. همچنین استفاده زیاد از مشروبات الکلی، باعث فراموشی می گردد.
- آسیب ها: عامل اصلی از دست دادن حافظه و فراموشی، آسیبهای جدی است که به سر وارد می شود و در آینده می تواند به اختلالات مغزی و دیوانگی منجر گردد. توصیه اکید می شود زمانی که در فعالیتهای ورزشی با سرعت و خطر بالا شرکت می کنید و یا ورزشی را انجام می دهید که احتمال برخورد در آن زیاد است، حتماً از کلاه ایمنی استفاده کنید.
چه زمانی فراموشی آغاز می شود :
اینکه فرد از چه زمانی دچار بیماری زوال حافظه می شود، به طور قطع مشخص نیست. علائمی مانند جنون یا بیماری آلزایمر ... در اینجا به چند نشانه که بیانگر شروع این بیماری است ، اشاره می شود:
- فراموش کردن مسائل به طور چشمگیری افزایش می یابد: برای تمامی افراد اغلب اتفاق می افتد که برنامه های خود را فراموش کنند یا اینکه ندانند وسایل خود را کجا گذاشته اند. اما اگر برنامه و کارهای خود را مکرراً فراموش می کنید یا اشیاء را در جاهای اشتباه قرار می دهید و این امر به کرات اتفاق می افتد ، اینها نشانه ای است که باید جدی گرفته شود و علت آن بررسی گردد.
- فراموش کردن نحوه انجام کارهایی که قبلاً به دفعات زیاد آنها را انجام می دادید. مثلا اینکه نتوانید برنامه هفتگی خود را تنظیم کنید.
- مشکل بودن فراگیری مطالب جدید: اگر نتوانید مطالب جدیدی که برای شما توضیح داده می شود را درک کنید. حتی زمانی که احساس می کنید این مطالب بسیار ساده هستند.
- تکرار کردن گفته های خود: تکرار داستانها و خاطرات قدیمی خود، پرسیدن سئوالات مشابه یا تکرار مطالب در طول یک مکالمه، می تواند نشانه های افول حافظه باشد.
- سردرگمی: زمانی که کاهش حافظه به طور جدی مطرح شود، به جایی می رسد که در محله های قدیم خود، نتوانید راه را پیدا کنید و گم می شوید. یا اجسام را در مکانهای نامناسب قرار می دهید که بعدها پیدا کردن آن برای همه مشکل می گردد. مانند کیف پولتان. چرا که به خاطر نمی آورید جای اصلی آن قبلاً کجا بوده است.
اگر هر یک از این علائم را در طول روز مشاهده کردید، لازم است به پزشک معالج، مراجعه کنید. پزشکان معمولاً در این مواقع، با انجام سئوالاتی یا برگزاری آزمون های حافظه ، میزان کارایی ذهن شما را می سنجند. ممکن است توصیه هایی برای افزایش عملکرد حافظه شما داشته باشد و یا در صورت نیاز از دارو درمانی برای مقابله با افزایش بیماری و جلوگیری از بروز آلزایمر و بیماری های حادتر استفاده می کند
اگر از میگرن رنج می برید، مطمئنا به هر دری می زنید تا از آن رهایی یابید. روش هایی که در زیر به آنها اشاره می کنیم ،شاید کاملا موثر نباشند، اما تجربه نشان می دهد که امتحان آنها ضرری ندارد و شما هم می توانید روش مورد علاقه ی خود را در زیر بیابید.
ادامه مطلب...
نام بسیاری از بیماریها و اختلالات پزشکی، در واقع همان نام پزشک کشفکننده بیماری است. غالبا ما بیتفاوت از کنار این نامها عبور میکنیم و فراموش میکنیم که در ورای این اسم و اصطلاح، پزشکی وجود داشته که سالهای زیادی از عمر خود را وقف مطالعه بیماری و پیدا کردن درمانی برای آن کرده است.
هر پزشکی با بیماری کوشینگ آشناست، ولی شاید کمتر به این مسئله فکر کرده باشد که این بیماری که در نتیجه ازدیاد هومون کورتیزول در بدن ایجاد میشود، به چه دلیل این نام را گرفته است.
هاروی ویلیام کوشینگ در هشتم آوریل سال ۱۸۶۹ در کلیولند اوهایو به دنیا آمد، پدر او پزشک بود و او کوچکترین فرزند در میان ۱۰ خواهر و برادرش بود. او در سال ۱۸۹۵، از دانشکده پزشکی هاروارد فارغالتحصیل شد و زیر نظر جراح مشهوری بهنام «ویلیام استیورات هالستد»، در بیمارستان جان هاپکینز جراحی آموخت.
هاروی کوشینگ را پدر جراحی مغز و اعصاب مدرن میدانند. وی در سالهای اولیه قرن بیستم سعی کرد شیوهها و ابزارهایی برای جراحی مغز به وجود آورد، در نتیجه مساعی او بود که رشتهای به نام جراحی مغز و اعصاب به وجود آمد.
قبل از کوشینگ، تومورهای مغز اغلب غیرقابل عمل در نظر گرفته میشدند و آمار مرگ و میر بیمارانی که در طی اعمال جراحی، جمجمه آنها باز میشد، حدود ۹۰ درصد بود. ولی اقدامات کوشینگ میزان مرگ و میر کلی در طی اعمال جراحی مغز را به کمتر از ۱۰ درصد رساند. کوشینگ تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۳۷، دوهزار تومور مغز را برداشت.
کوشینگ، پزشک پیشگامی بود که از ابداع شیوههای جدید به منظور رسیدن به اهدافش، واهمهای نداشت. دلیل اصلی بالا بودن میزان مرگ بیماران قبل از کوشنگ، از دست دادن خون زیاد حین عمل بود. مغز، حدود ۶۰۰ کیلومتر عروق خونی دارد و بنابراین خونریزی از آن در صورت عدم استفاده از شیوههای مناسب اجتنابناپذیر است. کوشینگ با استفاده از سیمهایی که در منزل داشت، قلابهایی درست کرده بود که میتوانست با فشردن آنها در هنگام خونریزی، مقدار خونریزی را کم کند.
کوشینگ از گیرهها یا کلمپهای شریانی برای کم کردن خونریزی استفاده میکرد. او در سال ۱۹۱۱ نخستین کلیپ شریانی را درست کرد که به گیره نقرهای یا گیره کوشینگ موسوم شد. البته کوشینگ فرصت نکرد که از این کلیپها استفاده کند، نخستین بار «والتر دندی» یکی از دانشجویان او در سال ۱۹۳۷ از این کلیپها در طی جراحی یک آنوریسم استفاده کرد.
کوشینگ جزو نخستین پزشکانی بود که از اشعه ایکس برای بررسی تومورهای مغزی بهره میبرد، او همچنین از تحریکات الکتریکی برای بررسی قشر حسی مغز استفاده میکرد.
بیماری کوشینگ: کوشینگ در سال ۱۹۱۲، پژوهشی در مورد یکی از بیماریهای غده هیوفیز به نام سندرم polyglandular انجام داد. وی نتایج این تحقیق را در سال ۱۹۳۲ در مقالهای با عنوان «آدنومای بازوفیل غده هیوفیز و تظاهرات بالینی بازوفیلیسم هیپوفیز» منتشر کرد.
بسیاری کوشینگ را بزرگترین جراح مغز قرن بیستم میدانند، اما کوشینگ فقط پزشکی نمیکرد، بلکه نویسنده خوبی هم محسوب میشد. زمانی که او در دانشکده پزشکی جان هاپکینز بود، با «سر ویلیام اوسلر» -پدر پزشکی مدرن- آشنا شد، بیوگرافیای که او در مورد اوسلر نوشت باعث شد که در سال ۱۹۲۶، جایزه پولیتزر به او اهدا شود.
به علاوه او طراح خوبی او هم بود و میتوانست بعد از عملهایش، طرحهای خوبی در مورد تومورها و شیوه عمل آنها بکشد:
کوشینگ به تاریخ پزشکی هم علاقمند بود و کلکسیونی از کتابهای تاریخی پزشکی داشت. او به خصوص به کارهای یک آناتومیست و پزشک بلژیکی به نام «آندرهآس واسلیوس» علاقمند بود.
در هفتم اکتیر سال ۱۹۳۹، در زمانی که کوشینگ یکی از کتابهای قطور واسلیوس را بلند کرده بود تا مشغول تحقیق روی طراحیهای او شود، دچار سکته قلبی شد و درگذشت.
محمد حسن زاده از محققان این طرح با اشاره به تحقیق انجام شده، گفت: این طرح تحقیقاتی با همکاری دانشگاه های صنعتی خواجه نصیر و اراک اجرایی و در نهایت موفق به طراحی و ساخت نوعی نانو حسگرها بر پایه ترکیبات آنتی باکتریال شدیم.
وی افزود: نانوحسگر به صورت دو منظوره تولید شد به گونه ای که هم قادر به ردیابی هشت نوع اسید آمینه است و از سوی دیگر به دلیل دارا بودن خاصیت آنتی باکتریال مانع رشد شش نوع ترکیب باکتریایی می شود.
حسن زاده کاربرد اصلی این نانوحسگر را اندازه گیری میزان اسید آمینه ها و ترکیبات دارویی در بدن و دانست و اضافه کرد: آمینه اسیدها ترکیباتی هستند که اگر در میزان غلظت آنها در سیستم بیولوژیکی بدن اختلالی ایجاد شود، موجب بروز برخی بیماری های مغزی و عصبی چون صرع، اسکیزوفرنی، آلزایمر و پارکینسون می شود.
این محقق دانشگاه علوم پزشکی تبریز خاطرنشان کرد: اگر بتوانیم این مواد را در بدن ردیابی و میزان آن را اندازه گیری کنیم می توان نسبت به تشخیص و درمان این چهار بیماری عصبی و مغزی اقدام کرد.
وی با تاکید بر اینکه در تولید این نانو حسگر از نانو لوله های کربنی چند دیواره ای استفاده شده است، افزود: با استفاده از دستگاهی به نام «اتولب» می توان به صورت مستقیم میزان اسید آمینه را اندازه گیری کرد و در صوت مشاهده اختلال در میزان اسید آمینه می توان به بروز برخی بیماری های مغزی و عصبی پی برد.
به گفته این محقق در گذشته برای انجام تست های مربوط به اسید آمینه ها، نمونه ها به کشور سوئیس ارسال می شد و نتایج آن یک ماه بعد به ایران گزارش می شد. با تولید این نانوحسگر در دانشگاه علوم پزشکی تبریز این تست ها در این دانشگاه انجام می شود.(مهر)
" سلول های عصبی در کنار الياف ابريشم رشد می کنند . "
دانشمندان بريتانيايی می گويند شايد بتوان از الياف ابريشم برای کمک به ترميم عصب آسيب ديده استفاده کرد.
آنها ثابت کرده اند که عصب می تواند در کنار دسته ای از الياف خاص، موسوم به "اسپايدراکس"، که مشخصه های مشابه تار عنکبوت دارد، رشد کند.اين گروه از محققين اميدوارند که تار ابريشم بتواند عصب قطع شده - شايد حتی در مواردی قطع نخاع - را نيز به رشد مجدد وادار کند.کرم های ابريشم که ابريشم "اسپايدراکس" را توليد می کنند، به لحاظ ژنتيکی دست کاری شده اند تا الياف مناسب پيوند با سلول عصب را بسازند.
پرفسور جان پريستلی، از دانشگاه کوئين مری لندن، که سرپرستی اين تحقيق را برعهده دارد، می گويد الياف ابريشم مانند يک داربست عمل می کند و سلول های عصب می تواند بر روی آن رشد کند.
گروه تحقيق دانشگاه کوئين مری لندن الياف ابريشم را در نسجی کشت شده و همچنين حيوانات آزمايش کرده است و در دو مورد نتيجه موفقيت آميز بوده است.پرفسور پريستلی، می گويد: "در تصاويری که از پروسه رشد سلولهای عصب گرفته شده دو تحول ديده می شود: يکی رشد فيبرهای عصب در کنار ابريشم و ديگری رشد سلولهای کمکی موسوم به شوان است که برای بازسازی عصب نقش بسيار مهمی دارد."وی می گويد در آزمايش هايی که بر روی حيوانات صورت گرفته الياف ابريشم به رشد عصب در ناحيه نخاع و عصب جنبی کمک کرده است.
پرفسور پريستلی همچنين گفت که يکی از مزايای الياف ابريشم اين است که می توان آنها را به شکل لوله هايی پيچيده برای جاسازی عصب درآورد. از اين لوله های ابريشمی همچنين می توان برای پل زدن ميان انتهای عصب پاره شده استفاده کرد.اين گروه تحقيق اميدوارست که بتواند از ابريشم برای درمان بيمارانی که عصب جنبی آنها - عصبی که عضلات و حس لامسه را ميسر می کند - مثلا در بريدگی عميق دست، استفاده کند.پرفسور پريستلی توضيح داد که هدف بلندپروازانه تر برای محققان در اين زمينه اين است که از ابريشم برای ترميم نخاع آسيب ديده استفاده کنند. اما او تاکيد کرد که رسيدن به چنين مرحله ای کاری بسيار دشوار خواهد بود.تصوير عصب هايی که روی تار ابريشم در حال رشد هستند، يکی از برندگان مسابقه معتبر تصاوير علمی "ولکام تراست" (Wellcome Trust Biomedical Images Award)، بوده است.در اين مسابقه تصاوير علمی غيرقابل رويت با چشم غيرمسلح مطرح می شود.
مواد و روش ها: اين مطالعه ي تجربي روي نورونهاي عقدهي ريشه خلفي نخاع موش صحرايي بالغ و در چهار گروه آكسو ن بريده، ترميم مستقيم پوشش عصب ، ترميم با استفاده از كانال راهنماي عصب و شم انجام گرفت. در گروه قطع عصب ، عصب سياتيك چپ در وسط ران قطع ، ولي ترميم نگرديد. در گروه ترميم پوشش عصب ، عصب سياتيك در وسط ران قطع و به روش اتصال پوشش عصب ترميم گرديد ، در گروه كانال راهنماي عصب، عصب قطع شده با استفاده از كانال راهنماي عصب پيزوالكتريك و ژل كلاژن ترميم گرديد . بعد از دوازده هفته ، پنجمين عقده ي ريشه ي خلفي چپ و راست (سالم) خارج و بعد از تهيه ي برش هاي انجمادي و رنگ آميزي با رنگ فلورسنت هوخست، و تهيه عكسهاي لازم، نورونها سالم شمارش گرديد و مورد تجزيه و تحليل آماري قرار گرفت.
نتايج : بعد از سه ماه ميزان نورون هاي سالم در گروه قطع عصب 2/11 ± 2/144 (001/0 p ≤ ) ، در گروه ترميم پوشش عصب 5/15 ± 8/189 (04/0 p< ) و در گروه ترميم با كانال راهنماي عصب 6/5 ± 9/163 (001/0 p< ) بود.
نتيجه گيري: ترميم جراحي عصب سياتيك باعث كاهش مرگ نورون هاي عقده ي ريشه ي خلفي گرديد ، ليكن نتوانست كاملا آنها را مهار كند. مطالعه ي در سطح مولكولي در جهت يافتن دلايل مرگ نورون هاي حسي به دنبال ترميم جراحي عصب توصيه مي گردد.
پدید آورندگان:
غلام حسین فرجاه
امرا روزبهی
محمد علی عطلسی
مهدی مهدی زاده
از لینک زیر میتوانید متن کامل را دانلود نمائید
http://www.medlib.ir/Article/Resource/PDFArticles/21/385/4001.pdf
ادامه مطلب...
چگالی مغز زن ها و مردها متفاوت است...
مغز زنها در قسمت هايی كه كنترل فرآيندهای ذهنی مانند قضاوت، شخصيت، برنامه ريزی و حافظه عملی را به عهده دارد دارای سلولهای بيشتری نسبت به مردها است.
گروهی از محققان دانشگاه "مكمستر" در آنتاريو كانادا كشف كرده اند كه چگالی سلولی مغز زنها در قسمت "لوب" جلويی كه فرآيندهای ذهنی موسوم به "برتر" را انجام می دهد تا 15 درصد بيشتر است.با اين حال به نظر می رسد كه با افزايش سن، زن ها با سرعت بيشتری اين سلول ها را از دست می دهند به طوری كه در سنين پيری چگالی سلولی هر دو جنس يكسان است.
پروفسور "ساندرا ويتلسون" گفت كه هنوز مشخص نيست آيا اين تفاوت فيزيكی بر نحوه عملكرد انسان موثر است يا خير، و اگر بله ميزان تاثير آن در چه حد است.
احتمال بيماری
دكتر "تونمی شارما" مشاور روانی بيمارستان "استون هاوس" در شهر دارتفورد انگلستان گفت كه چگالی سلولی بالاتر در مغز زنها به معنی كاركرد مغزی بهتر آنها نيست.
آقای شارما به بی بی سی گفت: "مغز زنها كوچكتر است، اما عملكرد مغزی زنها و مردها متفاوت نيست."
دكتر شارما گفت كه ممكن است اين مساله كه زنها با سرعت بيشتری سلولهای مغزی خود را از دست می دهند، آنها را بيش از مردها در معرض خطر بيماريهای همراه با "فرسايش عصبی" قرار دهد.
به عنوان مثال بيماری آلزايمر (فراموشی) در ميان زنها رايج تر است. اما او گفت كه عوامل زيادی در اين مساله دخالت دارد.
دكتر ريچارد هاروی مدير تحقيقاتی "انجمن آلزايمر بريتانيا" به بی بی سی گفت اين مساله كه عمر زنها به طور چشمگيری بيش از مردها است بيش از هر عامل ديگری در فراوانی بيماری آلزايمر اهميت دارد.
اين يافته ها در نشست "انجمن علوم عصبی (نورو ساينس)" در سان ديگو آمريكا ارايه شد.
محققان سوئیسی می گویند خواب مناسب شبانه
می تواند بهترین روش برای تقویت حافظه باشد.
به گفته این محققان، خواب شبانه بر نحوه عملکرد مغز در روز بعد
تاثیر زیادی دارد. 
بر این اساس، به نظر می رسد خواب کافی شبانه با تسهیل
ارتباطات عصبی- شیمیایی سلول های مغز، به تقویب حافظه
محققان دانشگاه ژنو نتیجه تحقیقات خود را در کنفرانس
بررسی کردند. 
محققان تصاویری را به این افراد نشان می
دادند یا از آنها می خواستند نقطه ای را بر
صفحه نمایشگر دنبال کنند.
به نیمی از این افراد اجازه داده می شد به میزان هشت
ساعت بخوابند و نیمی دیگر از اعضا این گروه اجازه خواب نداشتند
یا حداقل به مدت کوتاهی چرت می زدند.
روز بعد، محققان از افراد مورد آزمایش می خواستند نقاط به نمایش
تاکید کرد.
به گفته دکتر نیل استانلی که از متخصصان خواب
در بریتانیا است، نتیجه مطالعات محققان
سوئیسی بیانگر اهمیت خواب مناسب شبانه است.
این در حالی است که بر اساس آخرین نظرسنجی، تنها یک پنجم
هشت ساعت در شبانه روز می خوابند.
دکتر استانلی در این باره گفت:
بلکه بخش بسیار فعالی از زندگی است و ما به آن به خاطر
علل
ناشناخته (غالباً)
عوامل تشديد كننده بيماري
روماتوييد آرتريت
نشانگان شوگرن (يك اختلال التهابي و مزمن)
فنيتوئين ممكن است براي افرادي تجويز گردد كه كاربامازپين را تحمل نميكنند.
باكلوفن نيز ممكن است اثربخش باشد.
ادامه مطلب...
اختلالات شخصیت گروهی از حالات روانی كه بیماری نبوده، بلكه شیوههای رفتاری هستند. خصوصیات این اختلالات عبارتند از الگوهای رفتاری نسبتاً ثابت، انعطافناپذیر و ناسازگار كه به بروز مشكلاتی در ارتباط برقرار كردن با دیگران و مشكلات شغلی و قانونی منجر میگردد. افراد دچار این حالات تصور میكنند كه الگوهای رفتاریشان طبیعی و صحیح است....................
ادامه مطلب...
بیماری پارکینسون یا PD، برای اولین بار توسط دانشمند بریتانیایی دکتر جیمز پارکینسون (James Parkinson) در سال ۱۸۱۷ میلادی توصیف شد و بنابراین نام این بیماری به او تعلق یافت.
این بیماری همان لرزش در وضعیت استراحت است که شیوع آن بیشتر در سنین پیری است؛ اما در جوانان هم دیده میشود. شیوع آن در تمام مناطق دنیا یکسان است یعنی درصد شیوع بیماری با تغییر در منطقه خیلی فرق نمیکند.
به طور کلی این بیماری بر اثر از بین رفتن سلول های ترشح کننده مادهای به نام دوپامین (که یک انتقال دهنده عصبی) است، رخ میدهد. این بیماری درمان قطعی ندارد اما داروهایی مثلاً لوودوپا (levodopa) در درمان آن تجویز میشود، البته نقش فیزیوتراپی در این زمینه بسیار زیاد است زیرا مانع پیشرفت بیماری و محدودیت عملکرد میشود.
ادامه مطلب...
گروهی از پژوهشگران در دانشگاه کالیفورنیا لس آنجلس (UCLA) دریافتند
جستجو در وب، بخش تصمیم گیری و استدلال مغز را تحریک می کند.
پژوهشگران می گویند این موضوع حتی ممکن است به مقابله با تغییرات
فیزیولوژیک ناشی از افزایش سن، که باعث کند شدن مغز می شوند،
ادامه مطلب...
| حدود ٧٠ درصد از افرادي كه مبتلا به صرع هستند، بيماريشان به وسيله دارو، يا بهطور كامل كنترل ميشود يا تا به حد بسيار خوبي تحت كنترل قرار ميگيرد. اما حدود ٣٠ درصد از افراد مبتلا به صرع توسط داروها كنترل نميشوند كه به آنها تشنجهاي غيرقابل كنترل با درمان دارويي گفته ميشود كه برطبق تعريف اين موارد، تشنجات پايداري هستند كه عليرغم مصرف سه نوع يا انواع بيشتري از داروهاي مناسب ضدصرع كنترل نميشوند. چنين افرادي ممكن است كانديد درمان جراحي براي رسيدن به كنترل بهتر تشنج باشند. جراحي صرع روشي است كه در طي آن جراح بخش توليدكننده امواج صرعي را در مغز برداشته و يا آنكه گسترش آن امواج را در مغز محدود ميكند. اين جراحي ميتواند روشي درماني (متوقفكننده صرع) و يا روشي تسكيني (محدودكننده گسترش امواج مغزي) باشد. روشهاي درمان قطعي شامل پروسههاي جراحي مانند لوبكتومي تمپورال، لوبكتومي فرونتال يا هميسفركتومي (برداشتن نيمه مغز) و ديگر روشها است كه به قصد برداشتن منطقهاي در مغز كه مولد امواج صرعي است انجام ميگيرد و روشهاي تسكيني مانند كورپوس كالوزوتومي و يا تحريك عصب واگ (VNS) تنها گسترش امواج صرعي را محدود ميكنند. افرادي كه روش انتخابي درمان آنها روش جراحي است (اطفال و بزرگسالان): ١. صرعهايي كه توسط دارودرماني قابل كنترل نيستند يا به علت مصرف داروهاي ضدصرع عوارض جانبي شديدي در ايشان بروز كرده است. ٢. صرعهاي نوع پارشيل كه هميشه از يك منطقه خاص در مغز آغاز ميشوند (فوكوس مشخص مغزي دارند). ٣. تشنجهايي كه به شكلي بسيار واضح، كيفيت زندگي افراد را تحتتأثير قرار ميدهند. ٤. تشنجهايي كه بر اثر يك آسيب مشخص مغزي مانند بافت اسكاري، تومور مغزي، كلافههاي عروقي يا نقص مادرزادي ايجاد ميشوند. ٥. تخليههاي الكتريكي صرع كه به تمام مغز منتشر ميشوند. قبل از انجام جراحي صرع، انجام ارزيابيهاي متعددي مانند SPECT، fMRI، MRI، CTSCAN، تستهاي روانشناختي و حافظه، EEG همراه با ويدئو مانيتورينگ و اسكن PET توسط متخصصان مربوطه موردنياز است. حدود ٧٠ درصد بيماران مبتلا به صرع كه تحت عمل جراحي قرار ميگيرند پس از عمل، ديگر تشنج نخواهند داشت. البته اين بيماران داروهاي ضدصرع خود را ادامه خواهند داد تا زماني كه نورولوژيست مسئول درمان بيمار بهتدريج داروها را كاهش دهد. راهاندازي مركز جراحي صرع در كشور نيازمند همكاري متخصصان نورولوژي (داخلي مغز و اعصاب با تخصص در صرعشناسي)، نوروسرجري (جراح مغز و اعصاب با مهارت در انواع جراحيهاي صرع) و روانپزشك متخصص در برخورد با بيماران مبتلا به صرع است. |
ادامه مطلب...
ادامه مطلب...
تاريخ انجام اعمال جراحي اعصاب به قدمت خود انسان است، ملت هاي باستاني مختلفي مثل ايران، مصر، هند، اروپائيهاي اوليه و سرخپوستان امريكال جنوبي با سوراخ كردن جمجمه(ترپاناسيون) به عنوان روش درماني آشنا بودند. تا بدينوسيله ارواح خبيث و بخارات مضر را از بدن بيمار خارج كنند.
ادامه مطلب...
