درد در عضلات  و ماهیچه ها، خستگی دائمی و سردردهای مفرط نشانه های کدام بیماریها میتوانند باشند؟ افراد زیادی وجود دارند که از بیماریهای گوناگونی که به طور همزمان به آن دچار شده اند شکایت میکنند.

تمام این بیماریها و دردها نشانه های یک بیماری هستند: فیبرومیالژی. این بیماری  یک بیماری مزمن و تا حد زیادی(حداقل از طریق دارو) علاج ناپذیر است و درصد ابتلای به این بیماری در زنان تا حد بسیار زیادی بالاتر است. نه آزمایش خون و یا اشعه ایکس نمیتوانند نشانه ای برای دردهای مفاصل اراءه کنند. این مرض مانند یک دشمن نامرئی در درون بدن است که به مرور زمان گسترش می یابد و سالهای طولانی دردهای مداوم در ماهیچه ها، مفاصل و اعضای دیگر بدن را موجب میشود.

نشانه های اصلی بیماری


علامت اصلی این بیماری درد عضلانی در بازوها ، پاها و پشت است.دردهایی همانند گرفتگی عضلات پس از ورزش سنگین. همچنین مشکلات جانبی چون میگرن ، بی خوابی ومشکلات دستگاه گوارش نیز از دیگر نشانه های این بیماری هستند. در کنار اینها فهرستی بی پایان از نشانه های دیگر این بیماری نیز گزارش شده است : بسیاری از بیماران از سرگیجه ، تنش ، درد در کلیه و یا نامنظم بودن ضربان قلب،  نوسانات خلقی و افسردگی  و اشکال در تمرکز شکایت دارند.

تنها نکتۀ مثبت در این بیماری این است که هیچ آسیب فیزیکی برای بدن وجود ندارد. هر چند عضلات یا مفاصل  برای سالها درد دارند، اما آنها همچنان بدون اشکال به انجام وظایف خود در بدن میپردازند– کاملا بر خلاف روح و روان : در نتیجۀ این بیماری بیشتر مشکلات روحی و روانی است که موجبات شکایت مبتلایان به آن را فراهم میکند.

استرس عامل اصلی فیبرومیالژیا

این که آیا یک فرد به این بیماری دچار است را مشکل میشود تشخیص داد. افرادی که احساس می کنند بیش از سه ماه در سه منطقه متفاوت از بدن ، بویژه تاندونها و رباطها درد دارند بعنوان بیماران مبتلا به فیبرومیالژیا شناخته می شوند. ۸۵ تا ۹۰ درصد مبتلایان به این بیماری زن هستند. اما اینکه در مجموع چه تعداد از افراد یک جامعه به این بیماری دچار هستند را به سختی میتوان آمار داد.


عقیده های پزشکان در مورد فیبرومیالژی متفاوت است. برخی استدلال می کنند که  این بیماری وجود ندارد ، در حالی که گروه دیگر آن را صرفا یک بیماری روانی میدانند. امروزه ، پزشکان می دانند که درد می تواند بطور مستقل و بدون علت جسمی بوجود آید و سپس در طول زمان مزمن شود. آنان بر این باورند که استرس عامل اصلی این بیماری است. اما در کنار استرسهای روحی، استرس های فیزیکی و عوامل ژنتیکی نیز میتوانند عامل بروز فیبرومیالژیا باشند. استرسهای طولانی مدت ،  ورزش نکردن و کم تحرکی  و بیماریهای دوران کودکی می توانند منجربه واکنش های هورمونی استرس زا شوند، دایره معیوبی که به سختی می تواند با دارو شکسته شود ودر نتیجۀ آن دردهای مزمن در نقاط مختلف بدن و بدخوابی یار همیشگی مبتلایان به این بیماری خواهد بود.

از آنجا که برای این بیماری هیچگونه داروی مخصوصی وجود ندارد، تنها مسکنها و آرام بخشها برای تسکین درد بیماران تجویز میشوند. بسیاری از کارشناسان معتقدند که استفادۀ طولانی مدت و مداوم از این داروها موجب اعتیاد به این دارو و علاوه بر آن صدمات جانبی دیگر برای بدن میشود. طبق آخرین روشها برای کنترل این بیماری، بیماران از طریق روان تراپی تحت معالجه قرار میگیرند. به آنها آموزش داده میشود که چگونه  با مدیریت صحیح زندگی سطح استرس را در فعالیتهای  روزانۀ خود کاهش داده و استرسهای روزمره را تحت کنترل در آورند. علاوه بر آن به آنها تکنیکهای مراقبه و تمدد اعصاب آموزش داده میشود.